Czasami wystarczy posiedzieć i pomyśleć nad sensem życia, by popaść w "depresję". W moim przypadku tak nie było to wszystko toczyło się powoli. Zaczęło się od paru złych ocen. Próbując je poprawić ciągle się uczyłam, przez co nie przygotowywałam się dobrze na inne przedmioty. Przez ciągłe obowiązki szkolne, przestałam zwracać uwagę na swój wygląd. Niegdyś byłam ikoną mody w szkole, niestety zaczęłam chodzić w tym samym wyciągniętym swetrze, podartych rurkach i rozczorchanym kucyku. Po kilku tygodniach rodzice zauważyli, że coś ze mną nie tak. Porozmawiali o tym ze mną, lecz gdy usłyszeli jakie miałam wówczas stopnie już więcej nie interesowali się tematem mojego wyglądu. "W końcu nauka najważniejsza." Niestety moi dotychczasowi przyjaciele nie zrozumieli czemu zrezygnowałam z melanży. Opuścili mnie. Czułam się strasznie samotna. Odtąd książki stały się moimi znajomymi. Było mi bardzo przykro. Przez zerwane noce zaczęłam miewać silne bóle głowy. Nie dawałam sobie z nimi rady. Żadne tabletki mi nie pomagały. Stałam się więźniem swojego ciała, wyrzutkiem bez jednej duszyczki na świecie której mogłabym się wyżalić. Te wszystkie czynniki wpłynęły na moje pierwsze pocięcie się. Potem zaczęłam to robić regularnie, w dzień, w dzień po 3 kreski. To był mój azyl od świata, moja cicha tajemnica. Niestety to zaczęło mi nie wystarczać. Postanowiłam jakoś silniej zagłuszyć swoje wewnętrzne krzyki. Kupiłam herę nie długo ją brałam, lecz byłam bliska śmierci. Uratowali mnie rodzice, którzy w porę wysłali mnie na odwyk do "MONARU". Dzięki temu, że moja przygoda z narkotykami dopiero się zaczęła wyleczyłam się. To wszystko odbiło się na mojej psychice, psycholog niedawno stwierdził u mnie głęboką depresję.
Fikcyjna depresja.
piątek, 15 maja 2015
niedziela, 10 maja 2015
Garść informacji.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

